Irisherkenning = biometrische technologie die je identificeert op basis van je unieke oogpatroon.
Irisherkenning. Je oog als toegangscode.
Het klinkt futuristisch, maar het is al realiteit.
Op luchthavens, in beveiligde omgevingen en steeds vaker in digitale identificatiesystemen.
Waar we gewend zijn aan wachtwoorden en pincodes, verschuift het langzaam naar iets anders: je lichaam zelf als sleutel.
Je iris — het gekleurde deel van je oog — is uniek. Nauwkeuriger dan een vingerafdruk en vrijwel niet te vervalsen. Dat maakt het efficiënt, snel en aantrekkelijk voor organisaties die zekerheid willen.
Maar juist daar begint het interessante deel. Want een wachtwoord kun je veranderen. Een pas kun je blokkeren. Maar je iris? Die draag je altijd bij je.
En als die eenmaal is vastgelegd in een systeem, ontstaat er een andere vraag:
Wie beheert die data?
En de volgende:
Waar wordt die opgeslagen?
Hoe goed is die beveiligd?
En wat gebeurt er als die informatie in verkeerde handen komt?
We hebben het hier niet over “data” in algemene zin. We hebben het over iets wat direct aan jou gekoppeld is — en dat niet te vervangen is.
Ik merk dat dit precies zo’n technologie is waar weinig bij wordt stilgestaan.
Het voelt logisch, efficiënt en veilig. Maar de vraag is niet alleen óf het werkt.
De vraag is: onder welke voorwaarden we dit willen gebruiken en wij onze data willen vrijgeven.
Want hoe slimmer en nauwkeuriger technologie wordt, hoe belangrijker het wordt om na te denken over controle en verantwoordelijkheid.
Niet achteraf.
Maar VOORAF.
JOAN D. MULDER, mr
Geen opmerkingen:
Een reactie posten